Οταν κινειται ενας πλανητης, ενας πολυδικτυωμενος θυσανος μεταφερεται σε διάφορες φασεις του πεδιου αλληλεπιδρασεων, παραμενοντας ομως μορφολογικα σταθερος, πραγμα που σημαινει ή οτι μια ιδεατη προνοια καθοριζει την ύπαρξή του ή οτι ο Λογος βρισκεται στο Συμπαν σε μια υπέροχη αιτιοτητα που αναγκαζει το Συμπαν (για τη σταθερότητά του) να ε χ ε ι πλανητες.
Η ουσια ειναι οτι ο πλανητης μετακινειται, αρα η δραση μετακινειται-μεταφερεται και καποτε τελειωνει οπως αρχισε στην ανυπαρξια... Κι ομως καποιος ειναι ο "προγονος" της καταστασης και κατι αλλο θα ειναι η εξέλιξή της.
Θεωρωντας τα δυο ακροτατα, δηλαδη τη διαλυση και το συσσωματωμα (του πλανητη ή αλλου σωματος), οσο περισσοτερο εντονα θρυμματιζεται η υλη τόσο πιο μεγαλα θα ειναι τα υπολοιπα της κινησεως (αφου η ενεργειακη διεγερση συμβαινει με τη δραση, καπου θα 'ναι καποιος χωρος ενεργειακης υποτιμησης που ομως θα ειναι φορεας υψηλης ενεργειακης συχνοτητας -ενας ήλιος- που θα 'χει μεγαλη διαφορα απο τη σταθμη πιθανοτητας, σε αντιθεση με τα πρωταιτια της "δρασης" που χανονται μεσα σε τερατωδη χασματα πιθανοτητας, σαν συμβαντα του Χαους...)
Θα μπορουσε να πει κανεις οτι η συχνοτητα και το μεγεθος των κοσμικων συμβαντων, δινουν μια εικονα για το ποσοστο του θρυμματισμου του ή μια σχεση αναμεσα σ' αυτο το ποσοστο (πολυ μικρο στην πραγματικοτητα) και στο μεγεθος του Συμπαντος, ειδικα αν αναλογιστει οτι το Συμπαν παιζει με ανεπαισθητες κινησεις, οσο τερατωδεις κι αν ειναι, γιατι θα 'ναι παντα ανεπαισθητες, μια εμπειρια Συμπαντικης κινητικοτητας σε αργη κινηση, σαν να ειμαστε εμεις η κινηση του Συμπαντος, το κλείδωμά της (της κινησης) σ' ενα αεναο ν ο η μ α, με τις αιτιασεις του στις επιλογες μας!
Η υλη ειναι ενα κυμα χωρου, μια διαταραξη του χωροχρονου, προφανως "ηχητικη", που διαρκει. Ειναι πειρασμος να επινοησουμε μια μεγαλη μαυρη διαταραξη κι ειναι ελλειψη να την ταυτισουμε με το σ υ ν ο λ ο των κοσμικων διαταραξεων, αλλα θα 'ταν καλυτερα να την "πολωσουμε" σε κυμα που μετατοπιζεται και στασιμο κυμα που μας υπενθυμιζει πως δεν μπορει παρα να υπαρχει απο την αρχη της μ-ο-ρ-φ-ο-π-ο-ι-η-μ-ε-ν-η-ς διαδικασιας, σε καποια χρονικη φαση που προσπαθει να φτασει μεχρι το τελος του "πειραματος", σαν αποδεκατισμενη μορφη, που αν χαθει, θα τελειωσει και Δημιουργικη περιοδος και θα παμε σε φαση παρακμης και εναν θανατο του Συμπαντος...
Αν βεβαια το στασιμο κυμα ειναι ρυθμιζομενο, ρυθμιζομενη θα ειναι και η εκλυση ενεργειας και ρυθμιζομενο θα ειναι το υπολοιπο της κινησης, καπου στην καταρρευση του εμπειρισμου μας ενωπιον του μεγεθους του Απειρου.
Η ουσια ειναι οτι ο πλανητης μετακινειται, αρα η δραση μετακινειται-μεταφερεται και καποτε τελειωνει οπως αρχισε στην ανυπαρξια... Κι ομως καποιος ειναι ο "προγονος" της καταστασης και κατι αλλο θα ειναι η εξέλιξή της.
Θεωρωντας τα δυο ακροτατα, δηλαδη τη διαλυση και το συσσωματωμα (του πλανητη ή αλλου σωματος), οσο περισσοτερο εντονα θρυμματιζεται η υλη τόσο πιο μεγαλα θα ειναι τα υπολοιπα της κινησεως (αφου η ενεργειακη διεγερση συμβαινει με τη δραση, καπου θα 'ναι καποιος χωρος ενεργειακης υποτιμησης που ομως θα ειναι φορεας υψηλης ενεργειακης συχνοτητας -ενας ήλιος- που θα 'χει μεγαλη διαφορα απο τη σταθμη πιθανοτητας, σε αντιθεση με τα πρωταιτια της "δρασης" που χανονται μεσα σε τερατωδη χασματα πιθανοτητας, σαν συμβαντα του Χαους...)
Θα μπορουσε να πει κανεις οτι η συχνοτητα και το μεγεθος των κοσμικων συμβαντων, δινουν μια εικονα για το ποσοστο του θρυμματισμου του ή μια σχεση αναμεσα σ' αυτο το ποσοστο (πολυ μικρο στην πραγματικοτητα) και στο μεγεθος του Συμπαντος, ειδικα αν αναλογιστει οτι το Συμπαν παιζει με ανεπαισθητες κινησεις, οσο τερατωδεις κι αν ειναι, γιατι θα 'ναι παντα ανεπαισθητες, μια εμπειρια Συμπαντικης κινητικοτητας σε αργη κινηση, σαν να ειμαστε εμεις η κινηση του Συμπαντος, το κλείδωμά της (της κινησης) σ' ενα αεναο ν ο η μ α, με τις αιτιασεις του στις επιλογες μας!
Η υλη ειναι ενα κυμα χωρου, μια διαταραξη του χωροχρονου, προφανως "ηχητικη", που διαρκει. Ειναι πειρασμος να επινοησουμε μια μεγαλη μαυρη διαταραξη κι ειναι ελλειψη να την ταυτισουμε με το σ υ ν ο λ ο των κοσμικων διαταραξεων, αλλα θα 'ταν καλυτερα να την "πολωσουμε" σε κυμα που μετατοπιζεται και στασιμο κυμα που μας υπενθυμιζει πως δεν μπορει παρα να υπαρχει απο την αρχη της μ-ο-ρ-φ-ο-π-ο-ι-η-μ-ε-ν-η-ς διαδικασιας, σε καποια χρονικη φαση που προσπαθει να φτασει μεχρι το τελος του "πειραματος", σαν αποδεκατισμενη μορφη, που αν χαθει, θα τελειωσει και Δημιουργικη περιοδος και θα παμε σε φαση παρακμης και εναν θανατο του Συμπαντος...
Αν βεβαια το στασιμο κυμα ειναι ρυθμιζομενο, ρυθμιζομενη θα ειναι και η εκλυση ενεργειας και ρυθμιζομενο θα ειναι το υπολοιπο της κινησης, καπου στην καταρρευση του εμπειρισμου μας ενωπιον του μεγεθους του Απειρου.
