Οταν καμπυλωνεται η 1η διασταση προκυπτει η 2η διασταση...

Ή αλλιως η 1η διασταση καμπυλωνεται στις 2 διαστασεις, που ειναι το... επιπεδο!
Αντιστοιχα οι 2 διαστασεις καμπυλωνονται στις 3 διαστασεις, που ειναι ο χωρος!

Ο χωρος (3 διαστασεις) πού καμπυλωνεται ή... πού περιεχεται;;

Απλουστατα, σ τ η ΒΑΡΥΤΗΤΑ!!!

Κυριες και κυριοι, η Βαρυτητα ειναι η τεταρτη (4η) χ ω ρ ι κ η Διασταση!!

Οι 3 διαστασεις ειναι καμπυλωμενες μεσα στην τεταρτη διασταση και το φαινομενο αυτο ονομαζεται Συμπαν τεσσαρων διαστασεων.

Προφανως ειναι οριακη διαστατικοτητα γιατι δεν την αντιλαμβανομαστε παρα μονο σαν αχανες διαστημα ή σαν φαινομενολογιες του απολυτου, οπως για παραδειγμα μια μαυρη τρυπα ή το απολυτο κενο, μεσα στο οποιο εχει την ταση να "διατρεχει" η υλοενεργεια!

Tο απειρο περιεχει το μηδεν ή δεν περιεχει ουτε το 1;;

Η τεταρτη διασταση ειναι το βαθος που ειναι μια πεπερασμενη επιφανεια που καμπυλωνει γυρω της τις τρεις διαστασεις: Μια μαυρη τρυπα, σαν αυτη που μας περιεχει, μεσα στο Συμπαν απο το οποιο μας ρουφηξε. Ενας ψυχισμος που αντιλαμβανεται... Το Δημιουργο του: ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!

Η διασταση 0 ειναι απειρων διαστασεων που μεταφραζονται σε ιστορουμενα μεσα στις κανονικες διαστασεις, σαν να 'ναι η ιστορια των μορφων, διηγημα, για το ΜΗ-ειναι!

Το μηκος ειναι μιας διαστασης. Το πλατος δυο διαστασεων, δηλαδη απεικονιζεται στο επιπεδο και το υψος ειναι τριων διαστασεων... Ενας κοινος ουρανος για μας και τα ηλεκτρονια, επι παραδειγματι!

Κατα βαση το Συμπαν ειναι μια ρ ο η.

Αν οι περιδινισεις, παραπεμπουν σε κεντρα, τα κεντρα αυτα ειναι αφηρημενα γιατι αφηρημενο ειναι και το κεντρο των κεντρων. Το Συμπαν ειναι τοσο αχανες, που οι ροες του ειναι παντα σε υπερθεση (ταχυτητων και ενεργειων) και  τεινει στο κενο. Αυτο σημαινει οτι εσωτερικα, "προσπαθει" να μηδενισει την αδρανεια, "υπερθερμαινοντας" τα κεντρα και -απ' αυτο- εξωτερικα μ ε γ ε ν θ υ ν ε τ α ι, σαν αιτιοτητα ισορροπιας των μ ο ρ φ ω ν και του ιστορουμενου...

Οταν εχουμε μια κρουση...

η ενεργεια απειριζεται γιατι το σωμα που συγκρουεται, απο αδρανεια 1, στιγμιαια, γινεται αδρανεια 0 και μεταδιδει την ενεργεια του σε ο λ η τη Δομη, που ειναι σε αδρανεια 1, αλλά εχει "σαν κελυφος" το 0. Η αλλαγη της κινητικης καταστασης μηδενιζει την αδρανεια, αλλά σε φερνει σε επαφη με την Ανωτερη Δυναμη, την Κανονικοποιηση του Συμπαντος...

Υλη και υπολοιπα κινησεως

Οταν κινειται ενας πλανητης, ενας πολυδικτυωμενος θυσανος μεταφερεται σε διάφορες φασεις του πεδιου αλληλεπιδρασεων, παραμενοντας ομως μορφολογικα σταθερος, πραγμα που σημαινει ή οτι μια ιδεατη προνοια καθοριζει την ύπαρξή του ή οτι ο Λογος βρισκεται στο Συμπαν σε μια υπέροχη αιτιοτητα που αναγκαζει το Συμπαν (για τη σταθερότητά του) να ε χ ε ι πλανητες.
Η ουσια ειναι οτι ο πλανητης μετακινειται, αρα η δραση μετακινειται-μεταφερεται και καποτε τελειωνει οπως αρχισε στην ανυπαρξια... Κι ομως καποιος ειναι ο "προγονος" της καταστασης και κατι αλλο θα ειναι η εξέλιξή της.
Θεωρωντας τα δυο ακροτατα, δηλαδη τη διαλυση και το συσσωματωμα (του πλανητη ή αλλου σωματος), οσο περισσοτερο εντονα θρυμματιζεται η υλη τόσο πιο μεγαλα θα ειναι τα υπολοιπα της κινησεως (αφου η ενεργειακη διεγερση συμβαινει με τη δραση, καπου θα 'ναι καποιος χωρος ενεργειακης υποτιμησης που ομως θα ειναι φορεας υψηλης ενεργειακης συχνοτητας -ενας ήλιος- που θα 'χει μεγαλη διαφορα απο τη σταθμη πιθανοτητας, σε αντιθεση με τα πρωταιτια της "δρασης" που χανονται μεσα σε τερατωδη χασματα πιθανοτητας, σαν συμβαντα του Χαους...)
Θα μπορουσε να πει κανεις οτι η συχνοτητα και το μεγεθος των κοσμικων συμβαντων, δινουν μια εικονα για το ποσοστο του θρυμματισμου του ή μια σχεση αναμεσα σ' αυτο το ποσοστο (πολυ μικρο στην πραγματικοτητα) και στο μεγεθος του Συμπαντος, ειδικα αν αναλογιστει οτι το Συμπαν παιζει με ανεπαισθητες κινησεις, οσο τερατωδεις κι αν ειναι, γιατι θα 'ναι παντα ανεπαισθητες, μια εμπειρια Συμπαντικης κινητικοτητας σε αργη κινηση, σαν να ειμαστε εμεις η κινηση του Συμπαντος, το κλείδωμά της (της κινησης) σ' ενα αεναο ν ο η μ α, με τις αιτιασεις του στις επιλογες μας!
Η υλη ειναι ενα κυμα χωρου, μια διαταραξη του χωροχρονου, προφανως "ηχητικη", που διαρκει. Ειναι πειρασμος να επινοησουμε μια μεγαλη μαυρη διαταραξη κι ειναι ελλειψη να την ταυτισουμε με το σ υ ν ο λ ο των κοσμικων διαταραξεων, αλλα θα 'ταν καλυτερα να την "πολωσουμε" σε κυμα που μετατοπιζεται και στασιμο κυμα που μας υπενθυμιζει πως δεν μπορει παρα να υπαρχει απο την αρχη της μ-ο-ρ-φ-ο-π-ο-ι-η-μ-ε-ν-η-ς διαδικασιας, σε καποια χρονικη φαση που προσπαθει να φτασει μεχρι το τελος του "πειραματος", σαν αποδεκατισμενη μορφη, που αν χαθει, θα τελειωσει και Δημιουργικη περιοδος και θα παμε σε φαση παρακμης και εναν θανατο του Συμπαντος...
Αν βεβαια το στασιμο κυμα ειναι ρυθμιζομενο, ρυθμιζομενη θα ειναι και η εκλυση ενεργειας και ρυθμιζομενο θα ειναι το υπολοιπο της κινησης, καπου στην καταρρευση του εμπειρισμου μας ενωπιον του μεγεθους του Απειρου.

Η Δομη του Συμπαντος και το οριο του ρολου της Κινητικης Ενεργειας

 Αν σε μία Δομη εχουμε μια πληρη κινητικη περιγραφη της, θα πρεπει να εχουμε συμπεριλαβει και τις ατυχεις εκδοχες αυτης της κινητικοτητας, δηλαδη μια διασπαση της Ταξης των Μεγεθων, προς μια διανυσματικη αναζητηση της Κινητικης Ενεργειας προς το Χαος που δεν θα ειναι αλλη απο μια προβλεπομενη ενταξη της συμπεριφορας της σε μια αλλη Ταξη Μεγεθων, επαλληλη ή μετατοπισμενη κατα μία φαση, που... "μπορει" να ειναι και στο Απολυτο, δηλαδη αυτη την... αποτυχια της Δομης στο να παραμενει αναλλοιωτη!
Αρα η φθορα, που ειναι εντροπικη εκδηλωση, ε ι ν α ι αποτελεσμα ενος δ ι α ν υ σ μ α τ ο ς που σημαδευει τις χρονικα εξαρτημενες διαταξεις της Δομης... Με τη διαφορα οτι το... μ ε τ ά, δεν το ξερει κανενας, εκτος απο το αιτιο που "αναγκαζει" την Κινητικη Ενεργεια να μη σεβεται απολυτα τη Δομη ή που κανει τη Δομη να μοιαζει με μια α π ο θ η κ η Κινητικων Ενεργειων, που πρεπει να εκτονωνονται προς την Απολυτη Εντροπικη ε υ χ α ρ ι σ τ η σ η της Κινησης, προς την τυχαιοτητα, η οποια ειναι και το πρωταιτιο της αναδομησης των πιθανοτητων.
Αν λοιπον θεωρησουμε τη μία κατασταση ως Χωρο Σταθερων Πιθανοτητων, αναγκαστικα, η αλλη κατασταση θα ειναι η Διασπορα της Πιθανοτητας. Η πρωτη κατασταση ομως εμπεριεχει μια πιθανοτητα διασπορας, ενω η δευτερη κατασταση εγγυαται την πρωτη. Η διασπορα στην πρωτη κατασταση ειναι ενας Ολισμος που θα μπορουσε να απεικονιζεται στον αριθμο 0, ειτε σαν εγγυηση της Δομης, ειτε σαν οριο της Φυσικης Παρουσιας (δεδομενης της απαγορευσης επιγνωσεως του μελλοντος), εις τον οποιο θα προστιθεται η εικονικη μας αντιληψη περι εξελιξεως και εντροπιας, μεσα σ' αυτον τον Ολισμο, που παγκοσμιως θα ειναι  Απειρον, οποτε θα εχουμε (δόκιμη) την Πυθαγορεια εξισωση: 0+Απειρον=1, δηλαδη την Κανονικοποιηση αυτης της Διασπορας Πιθανοτητας που δεν ειναι αλλη, απο την Κανονικοποιηση της Δομης!
Επεξηγωντας: Σε μια συνηθισμενη Μορφη, και με οριο το χρονο, η ασημαντη ή η πιο σημαντικη διασπορα-φθορα ξεκιναει απο το Φιλοσοφικο Σημειο 0 (οτι ο Κοσμος π ε ρ ι γραφεται-απο την... Εντροπια), και φτανοντας μεχρι την Απειρια μιας τετοιας συμπεριφορας (απολυτη τυχαιοτητα), καταληγει στην πραγματικη Εντροπια (=1), που ειναι αυτη ακριβως που περιγραφει τη Δομη και την εξελιξη του Κοσμου!
Προφανως μιλαμε για ολοκληρωμα πιθανοτητας απο το 0 στο Απειρο που κανονικοποιειται στη μοναδα (=1)...
Με αλλα λογια το Συμπαν ειναι αυτο που ειναι, γιατι ετσι ακριβως ειναι οπως πρεπει να ειναι... Αρα η γεωμετρια του Συμπαντος ειναι η Πληρης Αναγκαιοτητα της Ύπαρξής του, δηλαδη κατι πιο αρχαιο απο την Πιθανοτητα που το περιγραφει και λικνο μεσα στο οποιο Αυτο "περικλειεται", εκτος αν εχουμε κ α ι σε αυτη την περιπτωση, Διαχυση Πιθανοτητας απο μια Ιδανικη-Ιδεατη Γεωμετρια προς την πρακτικη της Πραγματωση και τουμπαλιν... Αν δηλαδη μιλαμε για Πιθανοθεωρια των Γεωμετριων ή... για... Γεωμετρια της Πιθανοτητας!

Λεει καποιο τραγουδι: Φρενο γκαζι μουσικη/τη ζωουλα μας φυλαει η φωνη του εκφωνητη/με μια ζωνη ασφαλειας μια ολοκληρη ζωη...

Φανταστειτε τη Δομη σαν την κοιτη ενος ποταμου. Το καλοκαιρι η κοιτη ισχνουται και η... Κινητικη Ενεργεια δεν εχει πολλες επιλογες, παρεκτος απο τη μεταβαση σε αλλο πιθανοκρατικο επιπεδο οπως η "διαμορφωση" του εδαφους οταν το ποταμι θα 'χει στερεψει τελειως -με συνακολουθα αποτελεσματα για το περιβαλλον γενικοτερα... Το χειμωνα τα νερα του χειμαρου φουσκωνουν και διογκωνονται με πιθανοτητα ακομα και να ξεχειλισουν, διαμορφωνοντας "ενεργειακα" την εξελιξη του φαινομενου.
Η αυξημενη Κινητικη Ενεργεια (Ε) γυρευει παντα υπερκενοφανεις Δομες για να τις διατρεξει. Αυτο λεγεται Πληρωση της Ε. Προφανως η Πληρωση της Ε θα εχει προεκτασεις στη Διαχυση της Πιθανοτητας, δηλαδη στο Τυχαιο. Ή αλλιως: Η ΥΠΕΡΔΙΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΘΥΣΑΝΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ! Αλλα αυτο ειναι η ε π ι ν ο η σ η μιας καινουριας Δομης η οποια εχει ακροτατα: ΜΗΔΕΝ (0) -γι' αυτο που συμβαινει, στο σημειο- και ΑΠΕΙΡΟΝ για τη γενικοτερη π ρ ο ν ο ι α αυτου του μηχανισμου, το οποιο πρεπει να μας δινει ΜΟΝΑΔΑ (1).
Αυτοματα επινοειται ο Τελεστης της αντιστροφης του Ολοκληρωματος, που θα ειναι ενα οριο της "Αντιληψης" του Συμπαντος και μία Πλοκη σε φανταστικο χρονο που θα "ρυθμιζει" τη Συνθηκη Συγκλισεως (... με το πραγματικο: Και τί σημαινει αυτο, αν οχι μια αριθμητικη αιτιοτητα και τελικα τη συσχετιση Αρμονικων χαρακτηριστικων του -του Συμπαντος- με τις "Αρχικες Συνθηκες" της Προέλευσής του;)

Ενα θεμα:

Η Ενεργεια "εγκυβωτιζεται" σε περιοχες ταυτοσημων πιθανοτητων. Χωριζεται απο επιπεδο σε επιπεδο πιθανοτητας απο περιοχες υψηλων κινητικων ενεργειων και μετατοπισεων σταθμης πιθανοτητας. Η διαφοροποιηση, ειτε κατα μινιμαλ ειτε κατα μαξιμαλ θεωρηση, ειναι ιδιον της Κινητικης Ενεργειας Ε, ενω η ευρυτερη και ολιστικη κατανομη των πιθανοτητων σ' ολακερη την -αντιστοιχη- φαινομενολογια ειναι ιδιον της Δυναμικης Ενεργειας Δ, που ειναι: Δ=Ε^2/Α, οπου Α η αδρανεια ή 1/Α το μετρο της ασταθειας του "μακροσκοπικου" συστηματος.
Ειναι προφανες οτι τα μεγεθη Ε και Δ "συνεργαζονται" και οτι η μεγιστη αταξια ρυθμιζει τελικα τη Δομη, (Δ=Ε/Sp), καθως η Δ που ενισχυεται με την Ε (δηλαδη με την προδιαθεση της αταξιας), μειωνεται κιολας εξαιτιας της (της Sp, αφου ειναι μεγεθη αντιστροφα), πραγμα που λεει οτι οταν η Αδρανεια μηδενιζεται, απειριζεται η Κινητικη Ενεργεια και αλλαζει σταθμη πιθανοτητας. Αυτο ομως σ υ ν τ ε λ ε ι στην οργανωση της Δομης, α λ λ α σ-υ-ν-ο-λ-ι-κ-α -οταν η Αδρανεια παιρνει μεγαλες τιμες, ητοι οταν οι πιθανοτητες γινουν κυματα πιθανοτητας και βεβαιοτητες- η Δυναμικη ενεργεια αποδυναμωνεται και αυξανεται η εντροπια του σημειου Sp, αλλα η Ε παραμενει σταθερη αφου Ε=Δ*Sp...
Ως εκ τουτου η εντροπια και η αδρανεια αυξανονται με την ιδια "φορα", πραγμα που ειναι και το κλειδι μιας αρχικης ερμηνειας περι Αρμονιας...

Ο 3ος Νομος της επιλυσης του Συμπαντος

Οι Νομοι της Φυσικης δεν πρεπει να αντιβαινουν σε απεικονισεις απλων σχηματων... Αυτο ειναι ενα διπολο που αναλυεται σε αφηρημενη ιδεατη επεκταση και σε πραγματικη λεπτομερεια που δεν ειναι αλλη απο την Χωρητικοτητα C. Αυτη, οταν απειριζεται μετατρεπεται σε μαθηματικο σημειο στον Τελεσματικο υποχωρο απο τον οποιο ξεκινησε αυτη η γιγαντωση... Υπαρχει τουλαχιστον μία αιτιατη συνδεση αναμεσα στην Ολοκληρωση του Απειρου και στο σημαινον του Τελεσματος και τ ο υ τ η η ολοκληρωση κατεχει καποια αξια που δεν ειναι παρα μια πιθανοτητα σε μια Σειρα πιθανοτητων που ρυθμιζονται με το χρονο!

Αυτο σημαινει οτι τα γεγονοτα που συμβαινουν στην Ιστορικη Φυση, ειναι αυστηρες συναρτησεις απλων μαθηματικων σχεσεων με αναφορες π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ω ν -που ειναι ο τελεσματικος χαρακτηρας ή η κβαντωση-, με τα πραγματα που εχουν καποια αξια χρηστικοτητας, οπως η ενεργεια, ή με ιδεατες φορμες μαθηματικων γεωμετριων, που ομως, σε καθε περιπτωση εμφανιζονται με καποια πιθανοκρατικη συχνοτητα συνηθείας!
(Μια σημειωση σ' αυτο ειναι πως το ασυνηθιστο δεν μπορει να επηρρεαζει την "Κανονι"κοτητα του συνηθισμενου αλλα οτι πρεπει να ειναι μια πινελια αρμονιας σαν extraordinaire συμβαν που "εντασσεται" -και δεν περιγραφουμε αυτη τη στιγμη μ ο ν ο το σολιτόνιο...)

Ο 2ος Νομος της Επιλυσης του Συμπαντος

(-Ποσα ηλεκτρονια, παιδι μου, υπαρχουν στο Συμπαν;
-Δε ξερω κυριε καθηγητα.
-Στ' αληθεια δεν ξερεις;
-Κυριε καθηγητα, να σας απαντησω εγω; Εχω πιει ενα τσιγαρο και μου 'ρχεται εμπνευση!
-Ναι, για πες...
-Ενα ηλεκτρονιο υπαρχει στο Συμπαν κυριε καθηγητα..., αλλα δεν ξερει ποιο ακριβως!)

Παρατηρωντας προσεκτικα τη Φυση, διαπιστωνει κανεις, οτι τα χαρακτηριστικα που συνθετουν το φυσικο περιβαλλον παρουσιαζουν μία "κεφαλαιωδη" α ν ο μ ο ι ο τ η τ α. Δηλαδη, το καθε τι απ' αυτα που παρατηρουμε γυρω μας ειναι μ ο ν α δ ι κ ο και σε καμμία περιπτωση δεν ταυτιζεται ομοιοστατικα με ο,τιδηποτε αλλο. Με αλλα λογια δ-ε-ν υ-π-α-ρ-χ-ο-υ-ν α-ν-τ-ι-τ-υ-π-α, αλλα αντιθετα το καθε τι ειναι μοναδα του ε α υ τ ο υ  του!
Ακομα και τα τυποποιημενα βιομηχανικα προϊοντα παρουσιαζουν -μικροσκοπικα- ανομοιοτητες και εχουν διαφορετικα serial numbers...
Τί σημαινει αυτο; Οτι το καθε τι στο Συμπαν ειναι προικισμενο με μ ο ν α δ ι κ ο τ η τ α, πραγμα που τα καθιστα κατα Νομον  ολα δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ α μεταξυ τους, αλλα και με μια ιδιορρυθμη κ ο ι ν ο τ η τ α ιδιοτητας να τα συνδεει μεταξυ των, το οτι δηλαδη εχουν μια κοινη αναφορα σε καποια α ρ χ ε γ ο ν η-ι δ ε α τ η-μ ο ν α δ α που εχει κληροδοτησει στα παντα ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ!!
Χωρις δηλαδη, να ειναι ποτέ ι δ ι α, εχουν "καθ' υ ψ ο ς" μια κοινη ι δ ι ο τ η τ α: ΤΗ Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Ο Τ Η Τ Α ΤΟΥΣ!
Αυτο σημαινει αυτοματα, οτι:1ον) α π ο κ λ ε ι ε τ α ι η παραδοχη περι υπαρξεως πανομοιοτυπων στοιχειωδων σωματιδιων και 2ον) η πιθανοκρατικη αναλυση μικροκοσμου και μακροκοσμου υποκειται σε καποια απαγορευτικη αρχη που εχει να κανει με τον αποκλεισμο ταυτοσημων πιθανοτητων, (απ ' αυτες που περιγραφουν καταστατικες αρχες).

Θα μπορουσαμε τωρα, να ονομασουμε τη συνηθη αυτη Κατασταση μιας απειριας μορφολογικων διαφορετικοτητων, ως ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 1, που χαρακτηριζει τον Κοσμο μεσα στον οποιο ζουμε και θα μπορουσαμε επισης να "φανταστουμε" μια α λ λ η Κατασταση (υποθετικη) που προσιζανει
-χοντροκομμενα- στο υφος μιας ιδεας πανομοιοτυπων ειδών  (οπως τα τσιγαρα ενος πακετου), που θα ηταν δοκιμο να ονομασουμε ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 2...