Σε καθε περιπτωση, η διανοιξη των βασικων μας πεποιθησεων, σκονταφτει: 1ον) Στην αβεβαιη μητρα της επιρροης μας σε συμβατα με τις στοχευσεις μας τεκμηρια αληθείας, τοσο που να φανταζει αναιμικο το ριζικο της περιχαρακώσεώς μας στην ανάδελφη ιδιότητά μας, στο έρεβος του Αυτισμου μας. 2ον) Στην αντιπερα διαδικασια αμφισβητησης, ολων εκεινων που αντιπαρερχονται το αιτημα της παρουσιας μας, σαν αερωδες μειδιαμα της Τυχης ή σαν διατονικη του υπερφιαλου δογματος της "Ειδικης Επαρκειας", που χαρακτηριζει ολους τους υπονοησαντες τη ΓΝΩΣΗ, και 3ον) Στους "τριτους", της περιεργειας ή της περιφρονήσεως, της αγαθης αποποιησεως της Τεχνης μας ή της "απαγορευτικης" των απεχθείας, που θα επιχειρησει την απομονωση της ιδιαιτεροτητας που εκπροσωπουμε.
Οποτε, η ανυψωση ενος λαβαρου καταφασεως του εγχειρήματός μας, θα σημανει την εναρξη των αναδρασεων της ΕΜΦΑΣΕΩΣ μας, σαν σημαδιακο πορισμα του Αναγκαιου για τις επομενες επιλογες μας.
Η ζωη επινοει παντοτε την αρνησικυρια της βουλησεως για λογους βελτιστης εκπονησεως της τελεολογιας της...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου